Medisch specialisten met korte wachtlijsten zien steeds vaker patiënten uit de rest van het land. Uroloog Yves Depoorter van ziekenhuis ZorgSaam in Terneuzen bijvoorbeeld. “Ik had laatst nog een patiënt uit Arnhem met niersteenkolieken.”

Uroloog Yves Depoorter krijgt patiënten uit hele land. © Omroep Zeeland

De wachttijden voor het behandelen van nierstenen verschillen aanzienlijk. Dat kan oplopen tot vier a vijf maanden (UMC Maastricht en Wilhelmina Ziekenhuis Assen). Het landelijk gemiddelde is vijf weken. In Terneuzen ben je binnen twee weken aan de beurt. De vakgroep urologie in ZorgSaam is onlangs uitgebreid met een extra uroloog.

Wachten want niersteen is geen spoed

“Ik heb regelmatig mensen uit Brabant. En af en toe mensen van ver, Amsterdam, zelfs uit Groningen”, zegt Depoorter, “Dan gaan we ‘all-in-one’ doen. Op de poli een scan maken en kijken ‘waar zit die steen’. En gaan we zo vlug mogelijk een operatie afspreken als dat nodig is, of anders medicijnen geven om die steen te kunnen uitplassen.”
Nierstenen zijn heel pijnlijk, maar geen spoedgeval. En dus komen patiënten op de wachtlijst, legt Depoorter uit. “Die mensen hebben heel veel pijn, maar pijn is geen urgentie. Het is heel vervelend, maar het is pas een urgentie als mensen koorts krijgen of ontstekingen. Maar alleen voor de pijn, dan is de consensus dat je pijnstillers moet nemen.”

Operatie in ziekenhuis ZorgSaam. © Omroep Zeeland

De grote verschillen in wachtlijsten gelden ook voor een operatie van een vergrote prostaat. Bij een vergrote prostaat krijgen patiënten een katheter en komen dan op de wachtlijst. De langste wachttijd heeft het Isala ziekenhuis in Meppel. Daar moeten patiënten langer dan een jaar wachten. In Terneuzen is dat twee maanden. Het landelijk gemiddelde is drie maanden.

‘Doorverwijzen gebeurt niet stelselmatig’

Doorverwijzen naar andere ziekenhuizen met korte wachtlijsten is niet gebruikelijk. Depoorter krijgt wel eens patiënten doorgestuurd van collega’s uit Goes in Bergen op Zoom. “Dat gebeurt wel, maar niet stelselmatig. Dan is het de patiënt die zelf moet afwegen: ‘hoeveel last heb ik en wil ik nog vier maanden wachten?’ Hij moet zelf het heft in eigen hand nemen.”
Patiënten kunnen bij hun zorgverzekeraar vragen om ‘wachttijdbemiddeling’, maar niet iedereen weet die weg te vinden. Depoorter vindt dat artsen daar actiever in zouden kunnen zijn: “Ze moeten het steentje gooien naar de patiënt, ze moeten tegen de patiënt zeggen: ‘kijk mijn wachtlijsten zijn zo lang, akkoord als u wilt wachten’, maar ze moeten het steentje aan de patiënt werpen ‘kijk ook eens elders’.”