De Week van het Donorgesprek: “Dankzij donorlongen leeft mijn moeder nog.” 

Voor veel mensen is orgaandonatie iets waar ze liever niet te lang bij stilstaan. Totdat je er van dichtbij mee te maken krijgt. Voor een ZorgSaam medewerker betekende orgaandonatie het verschil tussen misschien wel afscheid nemen van haar moeder of samen verder kunnen. Haar moeder ontving dertien jaar geleden donorlongen en kreeg daarmee letterlijk een tweede kans op leven. 

“Mijn moeder was 58 jaar toen zij twee donorlongen ontving. Ze was ernstig ziek door COPD in een vergevorderd stadium. Ze was volledig afhankelijk van zuurstof, zat in een rolstoel en zonder transplantatie zou ze niet lang meer leven.” 

Wachten op dat ene telefoontje

“Mijn moeder was al vaak opgenomen met longaanvallen bij ZorgSaam Ziekenhuis De Honte in Terneuzen. Ze startte een longrevalidatietraject in het UZ in Gent en uiteindelijk werd ze doorverwezen naar het UZ in Leuven. Daar startte 15 jaar geleden het transplantatietraject. Voordat iemand op de wachtlijst voor een longtransplantatie komt, gaat daar een intensief traject aan vooraf. Je komt niet zomaar op die lijst terecht. Er zijn minder donoren dan patiënten, dus er wordt heel zorgvuldig gekeken wie in aanmerking komt.” Na talloze onderzoeken en gesprekken werd haar moeder uiteindelijk op de wachtlijst geplaatst. Daarna begon een nieuwe periode van spanning en onzekerheid. “Vanaf dat moment moet je dag en nacht bereikbaar zijn. Je weet nooit wanneer ‘het ene’ telefoontje komt.” 

Na ruim anderhalf jaar kwam dat telefoontje voor het eerst. “Mijn moeder en ik hebben toen een ambulancerit naar Leuven meegemaakt. Tijdens de spits over de ring van Antwerpen, met hoge snelheid tussen de auto’s door. Dat was een hele belevenis. Uiteindelijk bleken de donorlongen toch niet geschikt voor transplantatie en moesten we helaas weer terug naar huis. Niet veel later kwam er opnieuw een oproep. Dit keer was het wel raak. In het Universitair Ziekenhuis Leuven onderging mijn moeder de levensreddende transplantatie.” 

Dubbele gevoelens

Bij orgaandonatie gaan vreugde en verdriet hand in hand. “Het blijft dubbel. Je weet dat iemand is overleden en dat er verdriet is bij de nabestaanden. Tegelijkertijd geeft die donatie een andere moeder, vader, zoon of dochter de kans om verder te leven. Mijn moeder heeft die kans gekregen en daar zijn wij ontzettend dankbaar voor.” Die dankbaarheid is er nog steeds. “Bij iedere transplantatieverjaardag staat mijn moeder bewust stil bij degene die is overleden. Ze noemt het haar cadeau van leven.” 

Een tweede leven

Dingen die jarenlang onmogelijk waren geweest, werden na een periode van herstel weer mogelijk. Stap voor stap kwam haar zelfstandigheid terug. 

“Zelf kunnen koken was voor haar een van de belangrijkste dingen. Dat is haar grootste hobby. Maar ook oppassen op de kleinkinderen, op vakantie gaan met mijn vader en gewoon actief deelnemen aan het dagelijks leven.” 

Ze haalde zelfs doelen die vóór de transplantatie ondenkbaar waren. “De eerste vijf jaar na haar herstel beklom ze met Transplantoux de Mont Ventoux op de fiets. We hebben samen de Lightrun in Hulst gelopen en ze deed mee aan de Santa Run in Axel. Haar motto was: bewegen is leven. Dat heeft ze ook echt laten zien.” 

Dankbaar voor iedere extra dag

Het transplantatietraject bracht veel onzekerheden met zich mee. Niet alleen tijdens het wachten op donorlongen, maar ook tijdens de operatie, het herstel en de jaren daarna. 

“Er zijn enorm veel momenten waarop je niet weet hoe het verder zal gaan. Toch mogen wij dankzij de donorlongen onze vrouw, moeder, oma en zus nu al dertien jaar langer bij ons houden. Mijn moeder is een echte levensgenieter en een enorme vechter. Ze houdt van het leven en dat laat ze iedere dag zien.” 

Denk erover na

Een duidelijke boodschap voor iedereen die dit verhaal leest van deze ZorgSaam medewerker: “Wat houd je tegen om donor te worden? Er zijn zoveel patiënten die wachten op een donororgaan en zoveel families die daardoor meer tijd met elkaar kunnen krijgen. Alles rondom orgaandonatie en transplantatie is in Nederland en België ontzettend goed geregeld. Er zijn complete teams die alles zorgvuldig controleren.” Haar advies is daarom simpel: “Denk erover na en maak een bewuste keuze. Leg je keuze vast. Wanneer jouw tijd gekomen is, kun je misschien het leven van iemand anders redden. Wij weten als geen ander wat dat kan betekenen.”