Preventie in de wijk

Naast het verlenen van zorg heeft de wijkverpleegkundige nog een aantal taken. Eén daarvan is preventie in de wijk. Vanuit die taak is de wijkverpleegkundige, net als de huisarts, het eerste aanspreekpunt tot professionele zorg. Een schakel tussen mensen met een zorgvraag en zorg- en welzijnsaanbieders. Dit met het oog op passende zorg, waarbij mensen zo lang mogelijk thuis kunnen wonen én waarbij zij zelf de regie behouden. Om dat te realiseren, gebruikt de wijkverpleegkundige de contacten uit het (sociale) netwerk: aanbieders van zorg en welzijn.

Zorgvraag?

In het kader van preventie in de wijk is de wijkverpleegkundige er voor mensen die een (mogelijke) zorgvraag hebben. In de praktijk zijn dit vaak kwetsbare ouderen, mensen die zorg mijden, mensen die een niet pluis gevoel hebben bij anderen en mantelzorgers. Via de wijkverpleegkundige komen zij in contact met het (sociale) wijknetwerk, zoals een fysiotherapeut, een specialist ouderengeneeskunde, thuiszorg, maatschappelijk werk, een apotheker, een diabetesverpleegkundige, psychiatrie, een welzijnsorganisatie of een casemanager dementie.

Zo lang mogelijk zo zelfstandig mogelijk thuis blijven wonen is het speerpunt van de wijkgerichte preventie. In dat kader organiseren wijkverpleegkundigen onder andere thema bijeenkomsten met medewerking van professionals.

Michelle Eijsackers, één van onze wijkverpleegkundigen, vertelt: “Een mevrouw belde omdat zij zich zorgen maakte over haar buurvrouw. De buurvrouw is licht dementerend en weigert zorg. Ik ging als wijkverpleegkundige een kijkje nemen en met haar praten. Verder heb ik geen actie ondernomen, maar ze is wel in beeld bij ons.”