We komen van een systeem dat in principe elke verrichting, onderzoek, verpleegdag bij de patiënt of zijn verzekering in rekening bracht op het juiste moment. In principe voor de patiënt controleerbaar, zoals Anne Mulder (VVD, lid Tweede Kamer) nu in 2011 bepleit: Het juiste moment, met de juiste verrichting tegen een gemiddeld tarief, dat wel. Dat gemiddelde tarief was landelijk vastgesteld, kunstmatig en niet onderhouden. Dat gemiddelde was nogal grof: een IC-dag kostte evenveel als een gewone verpleegdag, de werkelijke kosten zijn vele malen hoger. Een OK-tarief voor pakweg een flapoorcorrectie was inclusief een gedeelte van de pacemaker van de buurman, het OK-tarief van die pacemaker was natuurlijk veel te laag. De patiënt die een OK-tarief moest betalen beklaagde zich dat ie geen OK had gezien, alleen een behandelkamer. Maar toch. Twee van de drie parameters klopten wel. Met de ziekenhuisbekostiging had dit volstrekt niets van doen, maar dat is een andere discussie.

Vanaf 2005 (1 februari!) werd voor 400 miljoen een systeem ingevoerd, dat alleen Nederland en Zimbabwe kennen: de Diagnose Behandeling Combinatie: een landelijk vastgestelde prijs voor een landelijk gemiddelde combinatie van behandelingen gedurende een bepaalde periode voor een bepaalde diagnose. Het tijdstip van de verrichting is niet vast te stellen; de verrichting die bijv. in 40% van de gevallen nodig is wordt bij alle diagnoses in rekening gebracht voor dat deel. Dus wie geen foto nodig had betaalt toch 40% daarvan (te veel dus, dat noemde men spooknota’s) en wie hem wel nodig had betaalt ook 40% (te weinig dus, die werden niet genoemd).  Dit systeem is dus niet patient-specifiek en niet te controleren door de patiënt. Dus niet het juiste moment, met een gemiddeld plaatsgevonden verrichting tegen een gemiddeld tarief. Vooruitgang?

Het leverde in ieder geval 38.000 verschillende DBC’s op, veel te veel om nog informatief te zijn. De factuur gaat dan ook rechtstreeks naar de verzekeraar, die kan in ieder geval nog controleren of de DBC klopt en of het tarief klopt met de afspraken. De tarieflijst per DBC staat bij elk ziekenhuis op de website, daar zou Anne Mulder kunnen kijken voordat ie komt, maar dit biedt op deze manier natuurlijk niet de gevraagde transparantie. Bovendien onderhandelt elke zorgverzekeraar een korting op deze tarieven, die geheim is vanwege de mededinging.

Het systeem is nog niet volledig ingevoerd en het moet alweer anders: Er ligt al jaren een lijst klaar met 8000 nooit gedeclareerde DBC’s, die eenvoudig zouden kunnen worden doorgestreept en een flinke vereenvoudiging zouden zijn. Maar een dergelijke simpele maatregel, die niet vele miljoenen kost, wordt niet uitgevoerd. Integendeel. Want ook het onderhoud van dit systeem laat veel te wensen over, bestaat eigenlijk niet zelfs. Alle ambtenaren die dit systeem moesten updaten zijn al jaren geleden volledig ingezet op het volgende systeem wat nu in 2012 over ons heen komt: DBC Op weg naar Transparantie (DOT): de DBC’s worden gehergroepeerd tot een veel kleiner aantal met elkaar samenhangende diagnosecombinaties, ca. 4.500. Afgeleid van ruim 300 te registreren verrichtingen, waar dat er onder DBC nog maar 30 waren. Hoezo minder bureaucratie.

Hadden we al een gemiddelde verrichting tegen een gemiddeld tarief, dan wordt dat nu ook nog eens gemiddeld als groep van verrichtingen. Kortom het overzicht op patiëntniveau is nu wel gedaald tot het absolute minimum. Weer 200 miljoen gekost.

En dan komt, nog voor de invoering van het volgende systeem, de politiek alweer met voorstellen voor iets nieuws. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar alweer 400 miljoen om terug naar vroeger te gaan? Met de garantie dat ook dit weer het verkeerde antwoord op de verkeerde vraag zal zijn. Laten wij alstublieft verstandig zijn en de juiste middelen voor het juiste doel gebruiken. Ingewikkelde tarieven om te factureren binnen afgesproken systemen.

Eenvoudige prijslijsten voor bewustwording, als de politiek dat per se wil. Of dat wat uithaalt voor het patiëntengedrag is de vraag, wie ziek is, wil behandeling zonder zich op dat moment af te moeten vragen wat dat kost.

8 november 2011

<< terug naar overzicht nieuwsitems